Check out these Emil Chronicle images:
Gorzeń Górny, dwór Emila Zegadłowicza
Image by Małopolski Instytut Kultury
fot. Marcin Klag
IV Małopolskie Dni Dziedzictwa Kulturowego, 14-15 września 2002 r.
Gorzeń Górny
Dwór Emila Zegadłowicza
Wieś Gorzeń Górny leży na przedgórzu Beskidu Małego, kilka kilometrów na południe od Wadowic. Założona na prawie niemieckim po 1333 r., należała w 2. poł. XV w. do rodu Gorzeńskich. Później wieś kilkakrotnie dzielono i zmieniała ona właścicieli. Po 1725 r. należała do rodziny Skorupków-Padlewskich, z którą należy wiązać budowę obecnego dworu. W 1873 r. część Gorzenia Górnego z dworem rozparcelowano. Wtedy to siedemnastohektarową posiadłość z parkiem i dworem zakupił Tytus Zegadłowicz. W 1908 r. majątek stał się własnością poety i pisarza Emila Zegadłowicza (1888-1941).
Gorzeniecki dwór stoi u stóp wzgórza Grodzisko, w parku, gdzie wiele drzew zasadził i pielęgnował Tytus Zegadłowicz. Pierwotnie parterowy dwór rozbudowano na przełomie XVIII i XIX w., a w połowie XIX w. nadano mu charakter klasycystyczny: dobudowano kolumnowy ganek i nadbudowano piętro. Generalny remont mocno zniszczonego budynku, przeprowadzony przez Tytusa Zegadłowicza, nie zmienił jego bryły. Dwór pozostał klasycystycznym, piętrowym budynkiem, założonym na planie prostokąta, z czterokolumnowym gankiem od frontu. Z pierwotnego dworu zachowały się sklepienia w trzech salach na parterze; w jednej z nich znajdowała się zapewne kaplica.
W czasach, kiedy mieszkał tu Emil Zegadłowicz, a szczególnie w latach 20. XX w., dwór był ważnym ośrodkiem życia kulturalnego. Spotykali się w nim pisarze i artyści związani i współpracujący z założoną przez Zegadłowicza grupą poetycką „Czartak”: Edward Kozikowski, Janina Brzostowska, Tadeusz Szantroch, Bolesław Leśmian, Julian Fałat, Wojciech Weiss i wielu innych.
W 1946 r. żona poety i jego córka uporządkowały zbiory i otworzyły we dworze muzeum biograficzne Zegadłowicza. Dzięki temu można tu dzisiaj oglądać zgromadzone przez poetę dzieła: kolekcję grafik i obrazów J. Mehoffera, J. Matejki, L. Wyczółkowskiego, V. Hoffmana, kilimy J. Hulewicza oraz interesujące rzeźby miejscowego artysty ludowego, Jędrzeja Wowry.
We dworze znajdują się też pamiątki po poecie, rękopisy jego utworów, a także „Księga Gości i Zdarzeń”, czyli kronika dworu w Gorzeniu, prowadzona przez Zegadłowicza od 1932 r. W muzeum obejrzeć można również oryginalne piece z poł. XIX w. oraz dekorację sieni wykonaną w latach 30. XX w. przez Franciszka Suknarowskiego i Wincentego Bałysa, uczniów Xawerego Dunikowskiego.
---
Emil Zegadłowicz’s Manor
in Gorzeń Górny
The village of Gorzeń Górny lies in the foothills of the Beskid Mały mountains, several kilometres south of Wadowice. Chartered on the power of the German law after 1333, in the second half of the 15th century it was owned by the Gorzeński family. The estate was then repeatedly divided, and the village changed owners several times; after 1725 it belonged to the Skorupko-Padlewskis, who commissioned the construction of the manor we see today. In 1873, part of the Gorzeń Górny estate was parcelled. It was then that Tytus Zegadłowicz bought a 17-hectare property with the park and the manor in it. In 1908, poet and writer Emil Zegadłowicz (1888-1941) succeeded to the estate.
The mansion stands in the foothills of Grodzisko mountain, in the park where Tytus Zegadłowicz personally planted and tended many trees. The original one-storey manor was extended first at the turn of the 18th and 19th centuries, and in the mid-19th century it gained its classicist appearance, when the colonnaded porch and another storey were added. A comprehensive restoration of the fairly run-down mansion, carried out by Tytus Zegadłowicz, did not introduce any substantial changes: the manor remained a one-storey rectangular building, with a four-column porch at the front. Original vaults remain in three chambers downstairs, one of which probably served as a chapel. In the days of Emil Zegadłowicz, particularly in the 1920s, the manor was a hub of cultural activity. Writers and artists associated with the “Czartak” poetry group, which Zegadłowicz had established, held regular meetings there. The members included Edward Kozikowski, Janina Brzostowska, Tadeusz Szantroch, Bolesław Leśmian, Julian Fałat, Wojciech Weiss, and many more.
In 1946, the poet’s widow and daughter catalogued his collections and archives and opened the Zegadłowicz museum. And so today we can admire the artworks he collected: drawings and paintings by J. Mehoffer, J. Matejko, L. Wyczółkowski, and V. Hoffman, tapestries by J. Hulewicz, and interesting works by a local folk sculptor, Jędrzej Wowro. The manor holds numerous mementoes of the poet, his manuscripts, as well as the ‘Book of Guests and Events’, a chronicle of the manor in Gorzeń, which Zegadłowicz had kept since 1932. Noteworthy too are the original stoves dating back to the mid-19th century, and the vestibule decoration of the 1930s, the work of Franciszek Suknarowski and Wincenty Bałys, Xawery Dunikowski’s students.
Gorzeń Górny, dwór Emila Zegadłowicza
Image by Małopolski Instytut Kultury
fot. Marcin Klag
IV Małopolskie Dni Dziedzictwa Kulturowego, 14-15 września 2002 r.
Gorzeń Górny
Dwór Emila Zegadłowicza
Wieś Gorzeń Górny leży na przedgórzu Beskidu Małego, kilka kilometrów na południe od Wadowic. Założona na prawie niemieckim po 1333 r., należała w 2. poł. XV w. do rodu Gorzeńskich. Później wieś kilkakrotnie dzielono i zmieniała ona właścicieli. Po 1725 r. należała do rodziny Skorupków-Padlewskich, z którą należy wiązać budowę obecnego dworu. W 1873 r. część Gorzenia Górnego z dworem rozparcelowano. Wtedy to siedemnastohektarową posiadłość z parkiem i dworem zakupił Tytus Zegadłowicz. W 1908 r. majątek stał się własnością poety i pisarza Emila Zegadłowicza (1888-1941).
Gorzeniecki dwór stoi u stóp wzgórza Grodzisko, w parku, gdzie wiele drzew zasadził i pielęgnował Tytus Zegadłowicz. Pierwotnie parterowy dwór rozbudowano na przełomie XVIII i XIX w., a w połowie XIX w. nadano mu charakter klasycystyczny: dobudowano kolumnowy ganek i nadbudowano piętro. Generalny remont mocno zniszczonego budynku, przeprowadzony przez Tytusa Zegadłowicza, nie zmienił jego bryły. Dwór pozostał klasycystycznym, piętrowym budynkiem, założonym na planie prostokąta, z czterokolumnowym gankiem od frontu. Z pierwotnego dworu zachowały się sklepienia w trzech salach na parterze; w jednej z nich znajdowała się zapewne kaplica.
W czasach, kiedy mieszkał tu Emil Zegadłowicz, a szczególnie w latach 20. XX w., dwór był ważnym ośrodkiem życia kulturalnego. Spotykali się w nim pisarze i artyści związani i współpracujący z założoną przez Zegadłowicza grupą poetycką „Czartak”: Edward Kozikowski, Janina Brzostowska, Tadeusz Szantroch, Bolesław Leśmian, Julian Fałat, Wojciech Weiss i wielu innych.
W 1946 r. żona poety i jego córka uporządkowały zbiory i otworzyły we dworze muzeum biograficzne Zegadłowicza. Dzięki temu można tu dzisiaj oglądać zgromadzone przez poetę dzieła: kolekcję grafik i obrazów J. Mehoffera, J. Matejki, L. Wyczółkowskiego, V. Hoffmana, kilimy J. Hulewicza oraz interesujące rzeźby miejscowego artysty ludowego, Jędrzeja Wowry.
We dworze znajdują się też pamiątki po poecie, rękopisy jego utworów, a także „Księga Gości i Zdarzeń”, czyli kronika dworu w Gorzeniu, prowadzona przez Zegadłowicza od 1932 r. W muzeum obejrzeć można również oryginalne piece z poł. XIX w. oraz dekorację sieni wykonaną w latach 30. XX w. przez Franciszka Suknarowskiego i Wincentego Bałysa, uczniów Xawerego Dunikowskiego.
---
Emil Zegadłowicz’s Manor
in Gorzeń Górny
The village of Gorzeń Górny lies in the foothills of the Beskid Mały mountains, several kilometres south of Wadowice. Chartered on the power of the German law after 1333, in the second half of the 15th century it was owned by the Gorzeński family. The estate was then repeatedly divided, and the village changed owners several times; after 1725 it belonged to the Skorupko-Padlewskis, who commissioned the construction of the manor we see today. In 1873, part of the Gorzeń Górny estate was parcelled. It was then that Tytus Zegadłowicz bought a 17-hectare property with the park and the manor in it. In 1908, poet and writer Emil Zegadłowicz (1888-1941) succeeded to the estate.
The mansion stands in the foothills of Grodzisko mountain, in the park where Tytus Zegadłowicz personally planted and tended many trees. The original one-storey manor was extended first at the turn of the 18th and 19th centuries, and in the mid-19th century it gained its classicist appearance, when the colonnaded porch and another storey were added. A comprehensive restoration of the fairly run-down mansion, carried out by Tytus Zegadłowicz, did not introduce any substantial changes: the manor remained a one-storey rectangular building, with a four-column porch at the front. Original vaults remain in three chambers downstairs, one of which probably served as a chapel. In the days of Emil Zegadłowicz, particularly in the 1920s, the manor was a hub of cultural activity. Writers and artists associated with the “Czartak” poetry group, which Zegadłowicz had established, held regular meetings there. The members included Edward Kozikowski, Janina Brzostowska, Tadeusz Szantroch, Bolesław Leśmian, Julian Fałat, Wojciech Weiss, and many more.
In 1946, the poet’s widow and daughter catalogued his collections and archives and opened the Zegadłowicz museum. And so today we can admire the artworks he collected: drawings and paintings by J. Mehoffer, J. Matejko, L. Wyczółkowski, and V. Hoffman, tapestries by J. Hulewicz, and interesting works by a local folk sculptor, Jędrzej Wowro. The manor holds numerous mementoes of the poet, his manuscripts, as well as the ‘Book of Guests and Events’, a chronicle of the manor in Gorzeń, which Zegadłowicz had kept since 1932. Noteworthy too are the original stoves dating back to the mid-19th century, and the vestibule decoration of the 1930s, the work of Franciszek Suknarowski and Wincenty Bałys, Xawery Dunikowski’s students.
North Capitol & K Sts., NE (demolished)
Image by rockcreek
Notre Dame Convent (1906) under construction on the SE corner of North Capitol and K Streets, NE, 12/30/1906 "Washington Times" (60s view by the great Emil Press). Razed in the early 80s for the construction of 941 North Capitol Street, NE.
